« سه‌شنبه, 28 شهریور 1396 »
 
آمار سایت
 » شروع سایت: فروردین 1385
 » خبر ثبت شده: 89 مورد
 » مقاله ثبت شده: 61 مورد
 » در حال بازدید: 10 نفر
 » بیشترین بازدید همزمان: 32 نفر
 » بازدید امروز: 330 نفر
 » بازدید دیروز: 343 نفر
 » کل بازدید: 978,914 نفر
 » میانگین: 278 نفر

اینک محمّد (ص) است که در برابر چنان طاعت و عبادت بی نظیر تحت تأثیر غرور واقع نمی‌شود، زیرا او میداند که همگی انواع نعمت از سوی خداست.

آری، اینجا انسانی مهربان، پدر و پشت و پناه بشر سخن می‌گوید!

این سخنان ازقلبی عظیم و بسیار عظیم می‌تراود: قلبی که قسوت و غرور و کینه به آن راه ندارد و انتقامجوئی و نومیدی را نمی‌شناسد!

اینجا محمّد (ص) سخن می‌گوید!

اینک محمّد (ص) است که در برابر چنان طاعت و عبادت بی نظیر تحت تأثیر غرور واقع نمی‌شود، زیرا او میداند که همگی انواع نعمت از سوی خداست، و توفیق یافتن او به انجام اعمال خیر نیز تفضّلی و احسانی از جانب او است. و برخورداری او از چنین تفضّل و توفیق مقتضی آنست که موضع خود را نسبت به محروم شدگان از چنین فضل و احسان بشناسد، و به همین جهت او هیچگاه به آنان فخر نمی‌فروشد و ایشان را خوار نمیدارد بلکه دربارۀ آنان دعا می‌کند و به چشم مهر و شفقت در ایشان می‌نگرد، و جنبه‌های خیر را در وجود ایشان هر چند هم که ناچیز باشد مورد توجّه و تمجید قرار می‌دهد، و از رهگذر توجّه دادنشان به جنبه‌های خیری که در وجودشان نهفته است اعتماد بنفس را درجان و دلشان برمی‌انگیزد.

یک روز مردی را که شراب خورده بود نزد پیامبر (ص) آوردند، چون یاران آن سرور در او نگریستند، گفتند: خدای او را لعنت کند! که چه بسیار او را به جرم شرب به اینجا می‌آورند... پیامبر (ص) برایشان بانگ زد که: او را لعنت مکنید، زیرا او خدا و رسول خدا را دوست می‌دارد...!!

در این داستان نیک بنگرید و عطر و عبیر رحمت و شفقتی را که از قلب مقدّس محمّد (ص) به مشام جان شما تقدیم می‌کند استشمام کنید، و ببینید که چگونه خرده‌گیران و عیب‌جویان را از شکستن ارزش انسانیّت یک انسان به علت وجود ضعفی در اراده‌اش باز می‌دارد، و چگونه نقطۀ مثبت و جنبۀ روشن زندگی روحی او را می‌ستاید!

شک نیست که محمّد (ص) صاحب رسالتی و مبلّغ شریعتی است که شرب خمر را حرام می‌دارد و از جملۀ گناهان بزرگ می‌شمارد، ولی با اینهمه، فضیلتی را که در وجود مرتکب آن گناه نهفته است از یاد نمی‌برد و مورد ستایش قرار می‌دهد و این همان فضیلت «محبّت» است!

بنابراین داعی محمّد (ص) بر دوستی خیر و برکار بستن آن، و باعث محمّد (ص) بر دشمنی رذیلت و بر ترک آن، رحم و شفقتی است که نسبت به فرد و اجتماع احساس می‌کند:

نسبت به فرد از آن جهت که عمل ناستوده‌اش او را دچار خوی زشتی نسازد که صفای زندگیش را مکدّر کند و نسبت به اجتماع از آن جهت که جمعیّت با ترک رعایت حقوق مشروع و عدم اهتمام به اقامۀ فضیلت و ادامۀ خیر، خود را دستخوش عوامل تفرقه و تشتّت نسازد! و برای روشن ساختن همین حقیقت، مثلی روشنگر بر اینگونه آورده است:

مثل شخص قائم در حدود خدا و شخص واقع در آن حدود، مثل قومی است که در سوار شدن بکشتی قرعه کشیدند، پس بعضی از ایشان در طبقۀ بالا و بعضی در طبقۀ پائین جای گرفتند، پس ساکنین طبقۀ پائین برای استفاده از آب به محلّ ساکنین طبقۀ بالا می‌گذشتند، از اینرو گفتند: چه شود اگر ما در محل سکونت خودمان شکافی در کشتی پدید آوریم تا بهنگام برداشتن آب باعث آزار ساکنین طبقۀ بالا نشویم! در اینصورت هر گاه اهل کشتی ایشان را در اجراء خواست خود آزاد گذارند همگی هلاک خواهند شد و اگر از ایشان جلوگیری کنند رستگار خواهند گشت و همگی نجات خواهند یافت.

بطوری که در این مثل نمودار است علّت مبارزۀ پیامبر (ص) با تبهکاران نیز همیشه و همه‌جا رحمت و شفقت است.

بسیار اتّفاق می‌افتاد که گناهکاران نزد پیامبر (ص) می‌آمدند و در حضور او به گناه خود اعتراف می‌کردند، ولی او می‌کوشید که به نحوی ایشان را از اعتراف خود بازگرداند تا مجبور نشود که حدّ الهی را دربارۀ ایشان اجراء کند،  وسعیی بسزا می‌کرد تا کار ایشان را بر عهدۀ رحمت واسعۀ خدا واگذارد.

تحت تأثیر همین عاطفه بود که پیامبر (ص) از کسانی که همّ خود را به عیبجوئی مردم معطوف می‌دارند و از اصلاح ایشان اظهار یأس می‌کنند دوری می‌گزید. و در همین مقام می‌گفت:

وقتی کسی را شنیدید که می‌گوید: مردم تباه شده‌اند، پس او تباه‌ترین ایشان است!

آری، اینجا انسانی مهربان، پدر و پشت و پناه بشر سخن می‌گوید!

این سخنان ازقلبی عظیم و بسیار عظیم می‌تراود: قلبی که قسوت و غرور و کینه به آن راه ندارد و انتقامجوئی و نومیدی را نمی‌شناسد!

اینجا محمّد (ص) سخن می‌گوید!

   تاریخ ثبت: 1396/02/04     |     تعداد بازدید: 115 |
جستجو   


 
کتاب نوشته هایتان را نگهداری کنید که در آینده ی نزدیک به آن نیازمند حواهید شد.
«امام صادق(ع)» 
 


Design: DibaGroup
Powered by DCMS 3.2